สิ่งมองหา..ไม่เคยเจอ
สิ่งที่ต้องการ..ไม่เคยได้
สิ่งที่หลีกหนี..ไม่เคยพ้น
สิ่งต่างๆ ไม่เคยเป็นอย่างใจหวัง

 

วันนี้คงเป็นอีกหนึ่งวัน..ที่เราไม่มีความสุขที่สุดในชีวิต

การก้าวเดินไปข้างหน้า โดยไม่รู้ว่าอะไรรอเราอยู่

ชั้นไม่เคยคิดว่ามัน"ดี"..

แต่วันนี้ ชั้นรู้แล้วว่า..
การเดินไปข้างหน้า โดยรู้ว่าหุบเหวลึกรออยู่ข้างหน้า

มัน"ไม่ดี"ยิ่งกว่า

ชั้นเดินทางมาไกล เจออุปสรรคมามากมาย
แต่ชั้นก็ผ่านมันมาได้
แม้จะเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
แม้จะเต็มไปด้วยบาดแผลที่เจ็บลึกลงไปทุกที
..ชั้นทนมันได้เรื่อยมา..

 

แต่วันนี้..ชั้นเหนื่อยเกินกว่าจะทนแล้ว
ชั้นอาจจะอ่อนแอเกินไป
เพราะยิ่งชั้นพยายามเข้มแข็งเท่าไร
น้ำตาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

.

.

.

นี่ชั้นต้องเดินไปยังหุบเหวนั้นจริงๆ ใช่มั๊ย?
ถ้าชั้นหยุดยืนอยู่ตรงนี้ จะได้มั๊ย?
เวลาช่วยหยุดลงตรงนี้ทีเถอะ
เพราะชั้นกลัวมันเต็มทีแล้ว

T^T

 

ในความเป็นจริง..
ชั้นคงไม่อาจหยุดเดิน
ถึงแม้ใจชั้นจะกลัว แต่เท้าชั้นต้องก้าวอยู่ดี
และ

ชั้นรู้ดี..เวลาคงไม่อาจหยุดลงได้

 

ใครจะไปรู้..หุบเหวนั้นอาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่มีจริงก็ได้

ชั้นขอให้มันเป็นแค่..ภาพลวงตา

 

เก็บน้ำตา..ให้ไหลอยู่ข้างในลึกๆ

เก็บความรู้สึก..เก็บไว้ไม่ให้ใครเห็น

เก็บความเหงา..

เก็บความเศร้า..

เก็บเอาไว้

เก็บให้ใจมันชิน

เก็บทุกสิ่ง เก็บไว้กับตัวเรา

 

*****************************************************************

 

รู้มั๊ย..อะไรเรียกว่าความเศร้า?

มันคือ..การที่ต้องเก็บน้ำตาไว้ข้างใน ไม่อาจให้มันไหลออกมา

ถึงแม้จะอยากร้องมากมายแค่ไหน แต่ต้องอดทนเอาไว้ และไม่รู้ต้องทนถึงเมื่อไหร่

 

รู้มั๊ย..ทำไมถึงอยากร้องไห้?

เพราะ..เราต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ ไม่อาจบอกใคร

ถึงแม้จะอัดอั้นแค่ไหน แต่ต้องฝืนมันไว้ เก็บมันไว้คนเดียว

 

รู้มั๊ย..ทำไมไม่ร้องไห้ ในเมื่ออยากร้อง?

เพราะ..เราไม่อยากตอบคำถามว่าทำไมต้องร้องไห้

เราไม่อยากให้คนอื่นทุกข์ใจที่เห็นน้ำตาของเรากำลังไหล

 

รู้มั๊ย..ทำไมต้องทนเรื่อยไป?

เพื่อให้คนที่เรารักและแคร์ที่สุดในชีวิตได้มีความสุขไง

 

*********************************************************

 

ไม่เป็นไรหรอก..เหนื่อยใจ เหนื่อยกายไม่เป็นไร

ไม่เป็นไรหรอก..น้ำตาไหลไปข้างในไม่เป็นไร

ไม่เป็นไรหรอก..ทำร้ายเราเจ็บแค่ไหนไม่เป็นไร

...

ไม่เป็นไรหรอก..แค่เธอมีความสุข..ชั้นไม่เป็นไร