MinG 的个人资料..MinG NarakK..照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
7月28日 *..i'm HAPPY to Do..*เมื่อวาน ตอน 4 โมงกว่าๆ ..
เรายืนรอรถเมล์อยู่กะนู๋แนน ที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามโลตัสอ่อนนุช นู๋แนนจะกลับบ้าน ส่วนเราจะไปเซนทรัลบางนา ..แล้วรถสาย 507 ก็วิ่งเข้ามาจอดป้ายพอดี มันเป็นสายที่นู๋แนนขึ้นได้อ่ะ (เราบอกเอง - -") ก็ร่ำลากันเสร็จเรียบร้อย นู๋แนนก็ขึ้นรถไป กระเป๋ารถเมล์เจ้ากรรมพึ่งจะตะโกนบอกว่าสุดระยะแค่บางนา เราก็อ้าวว!! แนนก็เหวอ!! เราก็เรียกแนนให้ลงมา (ก็มันไปไม่ถึงนี่นาาา) เสร็จเราก็มองหาแนนแถวๆ ป้ายรถเมล์ ปรากฏว่าไม่มี..!!! โทรหาแนนทันที ปรากฏว่าแนนไม่ได้ลงมา -*- แนนบอกว่าก้าวขาไม่ออก (เพื่อนช้านนนนน) สรุปเลยไปลงสี่แยกบางนาแล้วต่อแทกซี่กลับบ้าน - -" อีกสักพักนึง รถ 552 ที่เรารอคอยก็มาถึง
แต่รถเจ้ากรรมคนเยอะมากๆ อะ ก็เลยตัดสินใจไม่ขึ้น กะว่าจะรอคันต่อไป เพราะไม่ได้เร่งรีบอะไร รถเมล์สายนั้นวิ่งออกไปจากป้ายพร้อมคนเต็มรถ ประหนึ่งปลากระป๋องดีๆ นี่เอง ^^' แล้วเราก็ได้เห็นภาพที่น่าสงสารมากๆ อะ
ภาพที่เราเห็น อยู่อีกฟากนึงของถนน.. ใต้บันไดทางขึ้นรถไฟฟ้า สถานีอ่อนนุช.. มีเด็กผู้ชาย 2 คน ตัวผอมๆ ผิวคล้ำๆ คนนึงดูโตกว่าเด็กอีกคน เราคิดว่าน่าจะเป็นพี่ชาย ทั้งคู่ดูเหมือนจะอาศัยที่ตรงนั้นเป็นที่พักหลับนอน..เพราะมีผ้าห่มปูอยู่ด้วย ตอนนั้นพี่ชายเดินถือถ้วยที่ใส่อาหารอะไรซักอย่างมา 2 ถ้วยเล็กๆ
ถ้วยมันดูเหมือนถ้วยใส่ข้าวโพดอบเนยอะ (เล็กมั๊ยหล่ะ?) ตอนแรกคนน้องกำลังนอนอยู่ใต้บันไดนั้น ขณะที่พี่ถือถ้วยปริศนานั้นมา
พี่ชายยื่นถ้วยเล็กๆ นั้นให้คนน้องที่ตื่นขึ้นมา คงเพราะพี่เรียก คนพี่พยายามเอาผ้าห่มอีกผืนมาบังแดดให้น้อง แต่ก็พบว่าไม่รู้จะแขวนไว้ยังไง สุดท้ายเลยวางผ้าลง -*- หันมาจัดการกับอาหารถ้วยเล็กๆ นั่น พร้อมกับน้องตัวเอง ..เด็กสองคนค่อยๆ บรรจงตักอะไรซักอย่างเข้าปาก ซึ่งดูยังไงก็ไม่ได้ทำให้อิ่มท้องได้เลย ไม่ถึงเสี้ยวกระเพาะเลยด้วยซ้ำไป เรายืนดูเหตุการณ์อยู่นานพอสมควร
โดยไม่ได้สนใจรถเมล์ที่วิ่งผ่านไปเลย ไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งอื่นๆ ที่ผ่านไปมาตรงหน้า ในสายตาเรามีแต่เด็ก 2 คนนั้น แล้วก็ตัดสินใจว่าต้องทำอะไรซักอย่าง สุดท้าย..ก็เดินกลับไปอีกฝั่งของถนน
ตอนที่เดินไป รู้สึกหิวมากๆ อะ เพราะตั้งแต่เช้าจนกระทั่งตอนนั้นยังไม่ได้กินอะไรเลย แล้วก็คิดถึงเด็กสองคนนั้นว่าเค้าจะหิวแค่ไหนกันนะ หากพวกเค้าไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้ว เราเดินเข้าไปในโลตัส อ่อนนุช
แล้วก็สั่งข้าวหมูเกาหลี กะ ข้าวปลาอะเมซซิ่ง ซึ่งเป็นอาหารที่เราคุ้นเคย แล้วก็รู้สึกว่ามันอร่อยดี แล้วก็บอกเค้าว่าเอากลับบ้าน ขอช้อน 2 คันด้วยนะค่ะ พอได้อาหารที่สั่ง เราก็เดินลงไปข้างล่าง
ไปหาเด็กสองคนนั้นที่นอนอยู่ใต้บันได แต่พอเดินไปถึงปรากฏว่าเหลือแต่คนน้องอยู่คนเดียว เด็กคนนั้นกำลังนอนหลับอยู่บนผ้าห่ม พร้อมห่มผ้าอีกผืน ยิ่งเราเห็นเค้าแบบใกล้ๆ เราก็ยิ่งรู้ว่าเค้าผอมแค่ไหน ดูเหมือนเค้าจะไม่ค่อยสบาย หรืออาจเพราะไม่มีแรงจากความหิวก็ไม่รู้ เราตัดสินใจเรียกเค้าให้ตื่นขึ้นมา
เค้าก็ดูงงๆ บวกกับความงัวเงีย มองตาปริบๆ เรา : "ทำไมน้องมานอนอยู่ตรงนี้หล่ะค่ะ?" น้อง : "..." เรา : "น้องหิวมั๊ยค่ะ?" (ถามพอเป็นพิธีไปงั้นแหละ) น้อง : "หิวครับ" เรา : "อ่ะ พี่ซื้อข้าวมาฝาก น้องเอาไว้กินกับพี่ของน้องนะค่ะ" น้อง : "ขอบคุณครับ" พร้อมกับยกมือไหว้ ..แล้วเราก็วางข้าวที่เพิ่งซื้อไว้ให้น้องตรงนั้น ..แล้วก็เดินขึ้นรถแท็กซี่ เพื่อกลับบ้าน (ก็ไหนๆ ก็เดินมาฝั่งนี้แล้ว แหะๆ) (..แล้วเพื่อนเรา ก็งอนไปเลย ที่เราไม่ได้ไปเซนทรัล) ตอนนั่งรถแท็กซี่ผ่านน้องคนนั้น
เราเห็นน้องเค้านอนอยู่ที่เดิม พร้อมกับมีถุงข้าววางอยู่ตรงหน้า เราคิดว่าน้องเค้าคงรอพี่กลับมา จะได้กินพร้อมกันมั้ง หรือเค้าอาจจะไม่ไว้ใจเรา เอาไปทิ้งตอนหลังก็ไม่รู้ ..แต่ไม่ว่าเหตุการณ์ต่อไปจะเป็นยังไง
ในตอนนั้นเรารู้แต่ว่า.. "การทำอะไรซักอย่างเพื่อคนอื่น มันมีความสุขแบบนี้นี่เอง" เรานั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวบนรถแท็กซี่ไปตลอดทางจนถึงบ้าน
วันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดวันนึงในชีวิตของเราเลยแหละ ^^
อยากรู้มั๊ยหล่ะ ว่ามีความสุขแค่ไหน???
ถ้ามีโอกาสก็ลองช่วยเหลือคนอื่นดูสิ แล้วเรารับรองว่า ความสุขในการให้มันยิ่งใหญ่จริงๆ ^^ เมื่อก่อนเราชอบคิดว่าอยากช่วยคนนั้น คนนี้ แต่ก็ทำได้แต่คิด แล้วก็ต้องมานั่งเสียใจตอนหลังที่เราไม่ช่วยเค้าในตอนนั้น
ต่อไปนี้ ถ้ามีโอกาสเราจะไม่ลังเลอีกต่อไปแล้วแหละ ^^ ************************************************************** Ps. - นู๋แนนถึงบ้านปลอดภัยดีใช่มั๊ยจ๊ะ ^^
- ขอโทษทีนะที่ไม่ได้ไปเซนทรัลและไม่ได้รับโทรศัพท์ เมื่อวานนี้ - นู๋แพร เมื่อไหร่จะเลิกไปหาหมอสิวที่พรเกษมซักที !!! - นู๋นุ่ม เรารู้ว่ากำลังสอบอยู่ใช่มั๊ยหล่ะ สู้ๆ นะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับเมสเสจ miz u too นะจ๊ะ - นู๋บุ๋มกะนู๋ซังสอบเสร็จรึยังจ๊ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย สู้ต่อไป ในการสอบนะจ๊ะ - จิยา ดูแลสุขภาพตัวเองมั่งนะจ๊ะ ไม่สบายบ่อยๆ เพื่อนๆ เค้าเป็นห่วงกันหมดแล้ว - ลืมบอกไป!! สอบเสร็จแล้ววววววววววววว ดีใจจัง 5555 - อืมมม..ตกลงเมื่อวานเราลืมซื้อข้าวให้ตัวเองอะ เลยต้องกลับบ้านมานั่งกินมาม่า - -" - มีความสุขจังเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ^^ 7月21日 PharmacogNO(i)SY TT^TTเริ่มวันแรกของการสอบกลางภาคครั้งที่ 1 ในปีที่ 3 โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!! ทำไม่ได้เลยง่ะ -*- เฮ้อออออ...ปลงดีกว่าเรา ไม่อยากคิดถึงคะแนนเลย ว่ามันจะตกมีนไปไกลขนาดไหน..หุหุ ..PharmacogNO(I)SY.. ไม่น่าอ่านเลยอ่ะ ความรู้มันไม่ลงแก้วเลยแหะ แล้วอาจารย์ก็ประเสริฐจริงๆ PharmacogNO(I)SY Lab อ.คณิตใจร้ายมากๆๆๆๆ จบกันวันแรก ต่อจากนี้ไปมีแต่คำว่า "ปลง" รู้คะแนนสอบเมื่อไหร่จะมาบ่นให้ฟัง ภาค 2 ^^ Phar Anal (ฟาร์อะเน่า - -") ช้านจะอ่านดีม่ะหว่า ? เฮ้อออออออออออออ!!!!! วิชานี้มันยิ่งกว่าวิชาแรกอีกอะ ..เ อ เ ม น น น น น น น น น น น น น น..
..Just 1 week.. **************************************************************** Ps. - ชอบที่แนนเม้นท์ให้จังเลย มาเม้นให้บ่อยๆ นะ น้ำเน่าดี...555 (ล้อเล่น!!) 7月15日 it's about "Happy..be Happy"เมื่อวานเราดูรายการจับเข่าคุยของสรยุทธ์ ทางช่อง 3 อะ เค้าเป็นคนสวย (แต่ก็ไม่ได้สวยมากขนาดเป็นดารานะ) มีอยู่เรื่องนึงที่เค้าพูดถึงเรื่อง "ความสุข" ความสุขที่ปรารถนาของคนส่วนใหญ่ คิดๆ ดูแล้ว เฉลี่ย Peak ของความสุขในชีวิตก็มีประมาณนี้ หากเราใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในทุกๆ วัน แล้วแบบนี้คุณจะเลือกแบบไหนดีหล่ะ ?? ..อย่าเคร่งเครียดกับชีวิตจนเกินไป ..อย่ามองความสุขที่อยู่ไกลตา *************************************************************** "กล่องความสุข" ชีวิตคนคนนึง จะมีกล่องความสุขอยู่ 1 ใบ วิธีการแก้ไขมันง่ายนิดเดียว หากวันนี้ลองเปลี่ยนกล่องของคุณให้ใบเล็กลง ทฤษฎีง่ายๆ แต่ทำยาก สำหรับคนที่ไม่รู้จักคำว่า "พอ" ************************************************************* ตอนนี้กำลังเข้าฤดูกาลสอบ ถามว่าเราเครียดมั๊ย ที่อ่านไม่จบ แต่ความเครียดของเรามันก็มี limit นะ เครียดมากๆ แล้วเราได้อะไรกลับมาในชีวิต ได้ความสำเร็จในชีวิตหรือไง เราไม่ชอบการสอบเลย ฤดูกาลสอบ.. พอการสอบเสร็จสิ้นไป มันก็เหมือนกับการเทน้ำลงในแก้ว การสอบ การค่อยๆ เรียนรู้ แต่การเรียนรู้ที่ดี ก็คิอ.. คนฉลาด คือ คนที่ไม่คิดว่าตัวเองฉลาด ~ End of Class ~ ********************************************************** Ps. - แพร อย่าเครียดมากนะจ๊ะ เพื่อนคนนี้เป็นห่วงแพรเสมอนะ (เห็นแกเครียดแล้วช้านเลยต้องมานั่งอัพสเปซเนี่ย อิอิ) 7月4日 !o! รีบแทบตายย..ย - -"นี่เพิ่งจะ 9 โมงเองหรือนี่..?
TT^TT
ตอนนี้ อารมณ์นี้ ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีอะ
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า..
zZZ..zZZ
เรากำลังนอนหลับอย่างสบายอารมณ์
หลับตั้งแต่ 3 ทุ่มอ่ะ เด็กอนามัยขนาดไหน ^^
!!!!!!!!!!o_O!!!!!!!!!!
ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
8.26 (บนหน้าจอมือถือ - -")
หาาาาาาาาา 8 โมงครึ่ง!!!
ทั้งบ้านตกใจ แต่เราตกใจมากสุด = ='
Lab Com_Class 9 o'clock
'โอ้ยยย พี่หมิงมีเรียนแลบคอมตอน 9 โมงง่ะ'
'ทำไงดีๆๆๆๆๆๆๆ ไปไม่ทันแล้ว'
T^T'
My sister
'อ้าว ช้านไม่รู้นะ แต่ช้านปลุกแกแล้ว แกไม่ตื่นเองอะ'
..แล้วมันก็เดินออกไปจากห้อง (ไปเรียนง่ะ มันก็สายเหมือนกัน)
..ตั้งสติ..
ก็ไม่เชิงหรอก เรานั่งนิ่งๆ งงกะชีวิต
จะรีบให้ตายก็ไม่มีทางไปทันเลยอ่ะ
แต่จะไม่รีบก็กะไรๆ..ยังคงนั่งงงต่อไป ^^"
My Mom
'นั่งอยู่ยังงั้น ก็ยิ่งสายเข้าไปอีก..รีบไปอาบน้ำซิ!!'
เออแหะ..ได้สติก็เดินไปอาบน้ำอย่างเร็วอะ
น้ำยง น้ำเย็นนี่ไม่มีผลแล้วอารมณ์นี้
รีบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
__อาบเสร็จ__
เวงงงงงง กำ!!
ยังไม่ได้รีดกระโปรงงงงงงงง
..อะไรจะซ ว ย ซ้ำ ซ ว ย ซ้อนขนาดนี้ว่ะเนี่ยยยย - -*
แต่ก็ have no choice...เสียบปลั๊ก ยืนรีดกระโปรงงง
My mom againzZ
'กระโปรงก็ยังไม่รีด ฮึฮึ' (ประหนึ่งว่าสมน้ำหน้า แล้วก็นอนต่อ)
TT^TT
เอาว่ะ สายก็สาย ยังไงก็ต้องรีบ
สายน้อยก็ดีกว่าสายเยอะ
แต่จริงๆ มาคิดตอนนี้มันก็เรียกว่าสายเหมือนกันแหละ
ตอนแรกกะทำเนียน ให้เพื่อนเซนชื่อ แล้วก็นอนต่อมันไปเลย ^^"
ความคิดประเสริฐจริงๆ เลยเรา 5555
ทำทุกอย่างเสร็จ..finished
นั่งอยู่ในรถ ส่วนท่านพ่อไปหยิบของ
เราก็ยืมโทสับท่านพ่อมาโทร (มันฟรีง่ะ แหะๆ)
โทรหาปิ่น(เพื่อนในคณะ)เลย
'ฮัลโหลลล..zZ'
'ฮัลโหล ปิ่นหรอ??' (เริ่มไม่แน่ใจ ทำไมเสียงเหมือนอนอยู่หล่ะเนี่ยยย??)
'อืม ช่ายย นี่ปิ่น'
'อ้าว ทำไมเสียงง่วงเหมือนยังไม่ตื่นงี้อ่ะ ?- -?'
'อ้าว ก็วันนี้ไม่มีเรียนคอมอ่ะ'
'หาาาา จริงป่ะเนี่ย (แล้วรีบแทบตาย..โวยวายซะลั่นบ้าน TT^TT)'
'อืมจิ มีเรียนแต่แลบบ่าย'
'อืมๆ thank youuuu'
..end of my conversation..
นั่งเอ๋อ อยู่ในรถซักพัก
ท่านพ่อเดินมา กำลังจะออกรถ
'ปะป๊า วันนี้ไม่เรียนแล้วอีกแล้วอะ - -"'
คืออาทิตย์ที่แล้วก็เป็นแบบนี้เลยอะ
'สายแล้วๆๆๆ'
..อยู่บนทางด่วน
'ฮัลโหล หมิงหรอ?'
'อืม มีไรหรอ อ.เข้าแล้วหรอ - -"'
'ป่าวง่ะ วันนี้ไม่มีเรียนแลบคอมแล้ว กลับบ้านไปเลย'
- -"
แต่จะกลับก็กะไรๆ อยู่
เลยเอาว่ะ ไหนๆ ก็อยู่กลางทางด่วนแล้ว ไปให้ถึงเลยแล้วกัน
แล้วก็ไปนอนอยู่ในห้องสมุดอยู่ 2 ชั่วโมง
แขน ขาชาไปหมด - -*
'อ้าวไม่มีเรียนอีกแล้วหรอ แล้วทำไมเพื่อนไม่บอกก่อนล่วงหน้า'
'ก็ถามแล้วนะ (สงสัยถามผิดคน..แหะๆๆ)'
'เฮ้อออออ รีบแทบตาย!!!'
..เดินลงจากรถ..
มานั่งอัพสเปซอยู่เนี่ยยยยยย
[[End of my Story]]
*********************************************************************************
Ps. - อาทิตย์หน้าและอาทิตย์ต่อๆ ไป หวังว่าจะไม่เป็นแบบนี้อีก
- เฮ้อออออ..เหนื่อยจริงๆ ชีวิต
- ถึงนู๋แพร มางอนเราเรื่องอะไรจ๊ะ..แง่มๆ เราโทรไปไม่เห็นจะสนใจจะคุยกะเราเลย ชิชะ
- ถึงนู๋แนน วันๆ เอาแต่ออนเอม อ่านหนังสือได้แล้วมั้ง มัวแต่แชทกะหนุ่มๆ ที่ไหนกันจ๊ะ
- ถึงนู๋นุ่ม ถึงจะบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เรารู้นะว่าแกกะลังเศร้าอยู่ อย่าคิดมากหล่ะ เป็นห่วงเสมอนะจ๊ะ
- ถึงนู๋บุ๋ม ไม่เจอกันนานเหมือนกันนะเนี่ย หายต๋อมไปเลย จะสอบแล้วสู้ๆ นะจ๊ะ
- ถึงนู๋ซัง เมื่อวานเราฝันถึงแกด้วยอะ..จริงๆ ฝันถึงทุกคนในกลุ่มเลย แต่จำแกได้แม่นสุด ^^
- ถึงนู๋เบล เหนช่วงนี้นู๋เบลเครียดๆ ยังไงก็อย่าคิดมากนะจ๊ะ อะไรที่ไม่น่าจดจำ ก็ปล่อยๆ มันไปเถอะ partner เป็นห่วงแล้วนะ
- ถึงบอม หนังสือที่แกเขียนอะ ใครๆ ก็บอกว่าเหมือน pocket book ที่วางขายในร้านหนังสือเลย เจ๋งจริงๆ
- ถึงสตาร์ ตอนนี้แกคบใครอยู่ บอกมานะ!!!
- อีกไม่ถึง 20 วันก็จะสอบกลางภาคแล้ววววว แว้กกกกก.. Help Me plz
- สเปซเราดูแปลกตาไปมั่งรึป่าว ติชมได้นะจ๊ะ ที่ Guestbook ข้างขวาอะ..อิอิ
|
|
|
