วันที่อุปสรรคและปัญหาถาโถมมาสู่ชีวิต
ได้กลายเป็นวันที่ความหวังอับแสง
และเหมือนชีวิตมืดมน
หลายคนเฝ้าตัดพ้อและคร่ำครวญ
ว่าชีวิตไม่มีหนทางไป โลกไม่มีที่อยู่
เหมือนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า
แค่ผลักประตูออกไป
ก็มีถนนมากมายรออยู่ตรงหน้า
มีสิ่งใหม่ในชีวิตอีกร้อยพันอย่างให้เรียนรู้
มีความหวัง ความฝันมากมายรอให้ไขว่คว้า
มีมือของใครต่อใครอีกมากมาย
ที่ยื่นมาให้เราเกาะเพื่อลุกขึ้น
มีดวงตะวันดวงใหญ่ที่จะฉายแสงอยู่ในทุกๆ เช้า
อย่างนี้แล้วโลกจะมืดมนตรงไหน
จะไม่มีทางไปตรงไหน โลกไม่มีที่ให้อยู่ตรงไหน

หรือถ้าโลกไม่มีที่ให้อยู่จริงๆ
ไม่มีที่จะอยู่จริงๆ

ก็ อ ยู่ ไ ป ก่ อ น . . .
ต ร ง ที่ เ ท้ า ยื น

บทความดีๆ จากหนังสือ "ชีวิตไม่ได้มีไว้ให้ยอมแพ้", ลูกปัด...เขียน, สำนักพิมพ์ใยไหม

ชีวิตคนก็เหมือนกับกองเชือกที่เต็มไปด้วยปมล้านแปดพันปม
เหมือนพระเจ้าโยนกองเชือกนี้ลงมาในโลกพร้อมๆ กับเรา
แล้วเฝ้ารอดูว่าเราจะจัดการกับปมเชือกของเราอย่างไร

ปมเชือก ก็เปรียบเหมือน ปัญหาและอุปสรรคนานัปการในชีวิตคนไงหล่ะ

หากเราได้แต่จ้องมองมันด้วยความท้อแท้
และเอาแต่คิดตลอดเวลาว่า
..มันไม่มีวันเป็นไปได้ที่จะแก้ปมทั้งหมดนี่!!!
กองเชือกที่เต็มไปด้วยปมนั้น
ก็จะยังคงเป็นกองเชือกที่ยุ่งเหยิงต่อไปอย่างนั้น

ปัญหาไม่มีวันหมดไปหรอก ถ้าเราไม่แก้ไข
การทำเป็นมองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอยู่
ซักวันเราก็ต้องมานั่งปวดหัวกับปัญหาเหล่านั้นอยู่ดี

ลองคิดซะใหม่
ลองสู้กับมันซักตั้ง
ลองใช้ความพยายามที่มี
..มันจะเป็นไปไม่ได้ ก็ให้มันรู้กันไป!!!
ในโลกใบนี้ไม่มีปมเชือกใด ที่ไม่มีทางแก้
มันมีวิถีของมันอยู่แล้ว อยู่ที่เราจะหาเจอมั๊ย???

ถึงจะเริ่มต้นแก้ปัญหาช้าไปหน่อย
แต่ก็ยังดีที่คิดจะเริ่มและได้เริ่ม..จริงมั๊ย?

ทางแก้มันไม่ได้ยากหรอก
แค่เรามี สติ สมาธิ และปัญญา เท่านั้นเอง

เราต้องรู้ว่าเราควรจะแก้เชือกตรงปมไหนก่อน
เพราะหากเราแก้ผิดปม มันอาจกลายเป็นปัญหากองใหญ่กว่าเดิม

เราต้องรู้จักใช้สมาธิและสติให้เป็นประโยชน์
อย่าใช้ความใจร้อนในการแก้ปมเชือกเหล่านั้น
เพราะมันมีแต่จะทำให้ปมเหล่านั้นยิ่งรัดแน่นมากขึ้นไปอีก

ปมบางปมแก้ออกอย่างง่ายดาย
แต่ปมบางปมก็ต้องอาศัยเวลานานกว่าหลายเท่านัก

แต่เราในฐานะคนแก้ปมเชือกเหล่านี้ สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือ..
"เราต้องมีความเชื่อว่าไม่มีปมไหนในโลกที่แก้ไม่ออก"
เชื่อเถอะว่า 'ความศรัทธา' มันเป็นยาชูกำลังชั้นหนึ่ง

..ในที่สุด กองเชือกที่ดูไร้ประโยชน์และน่าชวนหัว
จะกลายเป็นเชือกตรงๆ เส้นหนึ่ง
แล้วคิดดูสิ ว่าเราในฐานะคนแก้ จะภูมิใจกับมันแค่ไหน?

แล้วเราจะพบว่าจริงๆ กองเชือกเหล่านั้นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
แค่เราคิดจะเริ่ม ก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว
แล้วถ้าลงมือทำ จะไม่สำเร็จเชียวหรอ

ชีวิตคนเราจริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก
พระเจ้าแค่ให้อุปสรรคมาทดสอบด้วยเท่านั้นเอง
อย่าท้อแท้กับอุปสรรคเหล่านั้น
คิดซะว่าเป็นแค่เกม เกมในชีวิตเกมหนึ่งที่เราต้องเป็นผู้ชนะ
หรือถึงแม้จะไม่เป็นผู้ชนะ..แต่ก็ได้พยายามแล้วนี่นา
ได้ใช้ความสามารถที่เรามี และทำจนสุดความสามารถแล้ว
ถึงเราจะไม่ชนะพระเจ้า แต่อย่างน้อยเราก็ 'ชนะตัวเอง'

เค้าว่ากันว่า "การชนะตัวเอง เป็นเรื่องที่ยากที่สุด และเป็นการเอาฃนะที่ดีที่สุดอีกด้วย"

แล้วเราจะไม่ภูมิใจเลยหรอ??
เมื่อเรามองย้อนกลับไปในอดีต
แล้วพบว่าเราก็ทำได้นะ ^^

แต่ในความเป็นจริง..กองเชือกนี้คงไม่ได้มีแค่เส้นเดียวหรอก
แต่มันมีเชือกหลายเส้นมาเกี่ยวพันกันต่างหาก
ยิ่งมีจำนวนมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งแก้ยากขึ้นเท่านั้น

เหมือนที่เค้าว่ากันว่า "มากคน มากความ" ยังไงหล่ะ

แต่ก็ท้าทายดีไม่ใช่หรอ ??

 

 

ตอนนี้กองเชือกอยู่ตรงหน้าคุณแล้วหล่ะ
จะทำอย่างไรดีหล่ะ
คุณมี 2 ทางเลือกเองนะ
ทำ หรือ ไม่ทำ
?^^?